AnnaH van Heezik - Praktijk Blijf bij Jezelf

Jezus wat een rommel!

summer-1174997_640.png

Ik heb ooit eens geheel spontaan een tekening van Jezus gemaakt. Hij was heel goed gelukt, al zeg ik het zelf en ik 
was zeker niet van plan om hem weg te geven.

Toch werd dit van mij gevraagd op het moment dat een vriendin mij vertelde hoe onrustig haar praktijkkamer was.
Ze had al verschillende dingen gedaan, maar niets leek te helpen om de rust weer te laten terugkeren.

Met enige pijn in mijn hart gaf ik haar de tekening,
het was het juiste om te doen.
Ze hing hem op in haar werkkamer en de volgende ochtend was er een grote chaos te zien.

Daar komt bij dat de tekening ook niet meer aan de muur hing.
Zelf is ze zeer netjes en ze schrok ontzettend van alle spullen die "ineens" kriskras door de kamer lagen.

Dat is niet wat ze wilde al die rommel en ze gaf de tekening terug.

Beetje beduusd, dit had ik ook niet verwacht, nam ik deze weer aan en probeerde haar nog enige vragen te stellen,
hoe ze zelf zag wat er was gebeurd.

Het oordeel was geveld: zonder tekening is alles tenminste weer in orde.
Het is natuurlijk maar net zoals je het zelf wilt en/of kunt zien.

Jezus en ik keken elkaar eens aan.
"Hoi" zei hij "daar ben ik weer"
"Het is goed er komt wel een andere keer
 dat ik weer op pad mag gaan."

Zo geschiedde.
Een ernstig zieke dame heb ik uiteindelijk de tekening gegeven, waardoor ze ruimte kreeg om zich weer te verbinden met het eeuwig leven.

©AnnahMariavanHeezik

Op audiƫntie bij de Paus

vatican-1341299_640.jpg

Het diepe verlangen naar antwoorden op mijn vele vragen heeft mij in dit aardse leven naar vele wegen geleid.

De weg naar Rome werd ook gevolgd maar we namen een afslag naar het buitenverblijf van de Paus: Castel Gandolfo

Ik was gevraagd om mee te gaan naar een Vredes-congres in Italië.
Het enige wat ik wist is dat ik in Amersfoort kennis zou maken met mijn reisgenoten en we vervolgens per auto naar de plaats van bestemming zouden gaan.
In totaal 5 vrouwen.
Het was voor mij direct heel duidelijk: ik moest mee.
Op de afgesproken datum de trein naar Amersfoort genomen.
Ik had werkelijk geen idee wie mijn medereizigers waren.
Best spannend, maar als het klopt doe je het.

De eerste hand die ik schudde was van de dame die alles moest regelen.
Ze keek me eens vorsend aan en zei: "Ik ken jou niet"
"Nou dat gaat vanzelf gebeuren, als we zoveel uren met elkaar in de auto zitten" was mijn antwoord.

Later zou ze met me delen, in Nederlands met een duidelijk Italiaans accent, dat ze nog niet eerder iemand had ontmoet
die zoveel kon praten en zoveel vragen had.
We hebben die reis veel van elkaar geleerd.

Aangekomen in het congrescentrum gesitueerd in een zijvleugel van Castel Gandolfo werd ik zeker de eerste dag overweldigd
door de vele mensen uit de gehele wereld die bij elkaar waren gekomen.
Het was een dag waar ik direct van illusies werd ontdaan.

De vrede was in het onderlinge contact, echt nog wel heel ver te zoeken een ware realiteitscheck.
Om maar niet te spreken over het voordringen als de bel ging om weer in de zaal te gaan zitten.
We zijn allen hier op aarde om te leren, zullen we maar zeggen.

Na de lunch ging ik een rondje lopen.
Ik kwam uit bij de persoonlijke verblijven van de Paus.
De Zwitserse Garde stond in prachtige kledij op wacht.
Na enig onderzoek begreep ik dat deze bijzondere Garde in 2006 al ruim 500 jaar de Paus beschermd.
De vlag hing niet uit dus hij was er niet.
Ik liet het plaatje even op me inwerken en ging weer terug voor de beleving van de middag.

Na bijzonder intensieve dagen, inspirerende ontmoetingen, afgewisseld met momenten van "erger u niet, verwonder u slechts"
brak de laatste dag aan.
Tijdens mijn wandeling in de pauze moest ik toch nog even afscheid nemen van de Zwitserse Garde.
Tot mijn verrassing zag ik de vlag hangen.
Het was nu niet bepaald echt een droom van me om de Paus te zien of te ontmoeten.
Opgevoed door ouders met een zeer ontnuchterende kijk op het "rijke Roomse leven" had geen basis gelegd
voor een verlangen om de Paus te ontmoeten.
Toch raakte het me dat hij nu blijkbaar zo dichtbij was.

Nog interessanter vond ik het dat bij de afsluiting van het congres bleek dat de Nederlanders op audiëntie zouden gaan bij de Paus.
"Nou dat lijkt me een hele klus al die Nederlanders een handje schudden".
Het was zeker eerst de bedoeling maar wachtend op de binnenplaats waar gelukkig wel doeken overheen waren gespannen (best warm het voorjaar in Italië)
bleek dat de Paus zich niet zo goed voelde.
Ik inmiddels ook niet meer. Toch vertrokken we niet.

Ik dacht aan mijn moeder waar ik heel vaak 2-stemmig mee heb gezongen en de boodschap was dan eigenlijk altijd.
"Als je zingt verander je je gemoedstoestand, je kan vergeten wat je bezig houdt en je wordt als vanzelf weer blij."
"Laten we gaan zingen" was mijn voorstel.
Er werd een lied ingezet en er gebeurde iets magisch.
Nog steeds, ook al is het 26 jaar geleden voel ik de eensgezindheid en verbinding die al zingend spontaan ontstond.

Totaal onverwacht ging er een deur open en de Paus verscheen
op een klein balkonnetje.
Voelde me diep aangeraakt en zo ontzettend dankbaar.

Was het puur een reactie op al die dagen van heen en weer geslingerd worden tussen oordeel, twijfel en ook genieten en verbondenheid ervaren?
Was het de hitte?
Wie zal het zeggen, het was mooi en om nooit meer te vergeten.

AnnaH Maria van Heezik is een Divine Teacher.
Ze neemt ons mee in haar aardse leven volledig verbonden
met het Licht.
Tevens is ze de oprichter van de besloten Facebookgroep:
REMEMBER LOVE & LIGHT LANGUAGE
met o.a. GRATIS Light Language Activaties
Klik hier om je op te geven:https://www.facebook.com/groups/rememberlovelightlanguage/

Ode aan het Ongeboren Kind

20170805_182535.jpg

Ze willen niets liever dan met jou in contact staan
De zieltjes van de ongeboren kinderen die zijn verder gegaan.

Het kan zijn dat ze daadwerkelijk tot hen komen die hen hebben
gedragen onder hun hart
Maar evengoed richten ze zich ook vaak tot hen die de ander
hebben geholpen met hun smart

Ze zijn van onschatbare waarde en je kan hen echt heel goed
verstaan. Rustig blijven ze op je schouder zitten en fluisteren
zachtjes je naam.

Gegeven wordt door hen troost, vergeving en ze helpen je de
opgelegde schaamte voorbij te gaan.
Ook diepe schuldgevoelens mogen door hen transformeren.

Het helpt heel vaak om ze ook daadwerkelijk te geven hun naam.
Zoveel eenvoudiger kan je dan met ze communiceren.

Draag je geen concrete herinnering aan een ongeboren kind
welke op een bepaalde wijze verderging,
dan toch kan er in je cellen liggen opgeslagen deze vorm van verdriet
dat je op jouw geheel eigen wijze probeert te dragen.

Stel je open voor de ongeboren kinderen die zijn verdergegaan.
Ontvang ze met open hart en wees alsnog "saam"

©AnnaHMariavanHeezik

De klanken van Zeeland

Zeeland 14 01 2017.jpg

Afgelopen zaterdag begon ik al vroeg aan de reis naar Zierikzee met openbaar vervoer. Het was een prachtige heldere morgen. Het beloofde een bijzondere dag te worden. Mijn komst naar Zeeland was de afronding van een intensief privé-traject. We gingen elkaar dan eindelijk ontmoeten en tegelijkertijd een bijzondere groep mensen begroeten, die Ien (cliënt) vanuit haar eigen persoonlijk leven en praktijk had uitgenodigd. Het privé-traject had uit zeer uitgebreide readingen en intensieve coaching bestaan. Meester Seraphis Bey was mij hierin voorgegaan samen in afstemming met de cliënt heb ik een Helend klanksysteem naar de aarde mogen brengen. Tonen en klanken van Creatie zouden ook deze dag gaan stromen.
Het was een boeiende reis. Je ziet nu eenmaal zoveel meer als niet zelf rijdt en lekker je gedachten en inzichten kan laten gaan. Verbazing over mooie beelden van water en verrassende plaatjes die me een vakantiegevoel gaven, wisselden zich af met toch wel wat spanning in de maag. Hoe zal het allemaal gaan vandaag? Alsof we elkaar al jaren kenden, zo was onze kennismaking. Helemaal fijn. "Stil maar wacht maar alles wordt nieuw..." met deze zin heb ik de middag mogen openen. Het thema van de middag was me al eerder op de dag doorgegeven. Terwijl ik klankend liep te wachten in Oude Tonge op een andere bus, stelde ik de vraag wat het thema zou zijn vandaag. Een vrachtwagen kwam langs met heel groot de letters TROOST erop. Okay dank voor de boodschap. Voor de zekerheid kwam de vrachtwagen nog een keer langs. Troost is er zeker gegeven. Het was heel mooi om te beleven, hoe snel je je één kan voelen met een groep mensen die je (in dit aardse leven) nog niet eerder hebt ontmoet. Aan een ieder heb ik een persoonlijke boodschap mogen geven, zowel in woord als in klank. Met een prettig gonzend hoofd en dankbaar hart, vol met de klanken van Zeeland, ben ik weer op pad naar huis gegaan. 
Beetje soezend in de bus, zag ik Seraphis Bey staan. Ik ging even recht zitten, keek hem aan en zei: dank je wel, het is allemaal goed gegaan.
©AnnaH van Heezik

«      1   |   2   |   3