AnnaH van Heezik - Praktijk Blijf bij Jezelf
 
download.jpg

IK ZIE en HOOR JOU!

"Ongehoord dat dit stuk land niet bebouwd is.."
Ik stond haar zwijgend aan te kijken.

Op de een of andere manier had ik het pad genomen waar
ze stil stond en mij in het voorbijgaan zei:
"ik ben even een natuurmomentje aan het nemen."
Dat begrijp ik heel goed dus ik bleef
ook even bij haar stilstaan.

Iedere dag loop ik in "mijn" heerlijke natuurgebied.

Zodra ik ben overgestoken begin ik iedereen gedag te zeggen.
In verbinding met de natuur zie je nu eenmaal zoveel meer.

Je stapt als het ware een andere dimensie binnen.

Ik weet inmiddels waar de kauwtjes altijd te vinden zijn,
de favoriete boom van de raven, observeer het leven van de
ganzen, zwanen en de verschillende soorten eenden.

Mijn lievelingsplek is een landtong waar ik in alle ruimte kan
uitkijken over het water. Daar heb ik al zo vaak mooie boodschappen
mogen ontvangen en het klanken is daar heerlijk omdat het door
het water wordt verder gedragen.

Hoe dubbel dus haar opmerking van natuurmomentje pakken en vervolgens
beginnen over de bebouwing.
"Wil je horen wat ik ermee zou willen gaan doen?"
Ik knikte, nog steeds zwijgend, vroeg mezelf inmiddels wel af
waarom ik eigenlijk naar haar was toegelopen.

Ze ging rustig verder:
"Er kunnen hier best allemaal picknickbanken worden geplaatst en dan daar op die landtong komt dan een restaurant."
Die plek wordt toch helemaal niet gebruikt, echt ongehoord gewoon.
Ik ben 77 jaar en woon hier al vanaf mijn 28e en ik vind dat ik daar iets over mag zeggen. Ze kijkt me uitdagend aan.

Ik verbrak mijn zwijgen:
Ik ben 56 jaar en ben hier geboren en getogen. Ik voelde een lichte voorsprong.
Het ging nu ineens over mijn "zangplek" waar dus blijkbaar volgens haar best een restaurant kon staan.
De scouting maakt er intens gebruik van, hoorde ik mezelf vervolgens zeggen.

Verrast keek ze me aan.
Oh ja dat was ook zo, ze had ooit een bootje gehad en
dan had ze ze vaak voorbij zien varen.
Goed restaurant ging niet door.

"Wat vind je van de picknickbanken?"
Ik wil best positief zijn maar ik vraag me af hoe het er dan hier binnen een maand uitziet, qua opruimen bedoel ik dus.
Er volgde een hele uiteenzetting over het opruimen van poep
wat de mensen ook niet doen dus....

Mijn houding deed haar besluiten om maar over te gaan op een volgend onderwerp.
"Ik wil eigenlijk de Gemeente erover gaan aanschrijven over mijn plannen."

Moet u doen.
Ik zie dat het u kracht geeft en een vorm van blijdschap.
Haar ogen lichten op, ze grinnikt.

Het was tijd voor een kritische vraag:
Als alles hier verdwijnt waar gaat u dan naartoe voor uw dagelijkse wandeling?
Ze bewoog zich even ongemakkelijk.
"Nou er is ook een park in de buurt."
Ik weet welk park ze bedoeld en dat ligt echt niet in de buurt.

Peinzend gleed mijn blik over haar karretje waar ze al die tijd op leunde.

Er wachtte werk op mij en gaf aan dat ik naar huis zou gaan.
Snel draaide ze haar wagentje om om met me mee te lopen.

"Nu heb ik het tegen je gezegd dat ik ga schrijven
nu moet ik het wel doen toch?!"

Doe wat goed voor u voelt.
Ik ga er even de pas in zetten, wens u alle goeds en een mooie Pasen.
Met flinke stappen ging ik weer naar het stoplicht waar voor mij altijd de grens
ligt tussen verschillende dimensies.

Mijmerend liep ik naar huis:
Onvoorstelbaar toch, hoe dubbel is de mens?

Ze voelde zich duidelijk ongehoord.

Ik denk dat we het allemaal wel herkennen, je niet gehoord en gezien voelen.

Ook tijdens de Passion kwam het heel duidelijk naar voren hoe belangrijk het is dat je iemand laat merken dat je hem of haar "ziet".
https://youtu.be/UlyIFtSqjsI


Eerst jezelf zien, naar jezelf luisteren blijft een voorwaarde om waarlijk in staat te zijn de ander te zien en horen.

Of de bebouwing van mijn favoriete natuurgebied doorgaat?
Time will tell....kom haar vast nog wel een keer tegen en
dan vertelt ze het me vast zelf wel.....

Zalig Pasen!

Liefs,

AnnaH Maria

 Terug
Geplaatst: 31-03-2018 11:45:33

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactieformulier